Terwijl we tijdens een requiemmis In de St. Jan de bogen tekenen, en later de mensen op de markt,
waar we op ze neerkeken vanaf een hoogte van ca. 1,5 meter, werd ik me sterk bewust van de vraag
wat is ZZT nu eigenlijk is.
Op weg naar huis in trein en bus kwamen de volgende overwegingen bij me op.
We gingen een dag tekenen en kregen vandaag zomaar de opdracht om het perspectief te
onderzoeken zonder meten en verdwijnlijnen maar door aan te raken en alles wat we zien in
verhouding tot elkaar te tekenen en en maar door te gaan terwijl het o zo anders was als het
“gewone horizontale” zien. De hoogte van de kerk deed ons steeds opkijken en weer op papier, en
de hoogte waar we zaten op de markt deed ons neerkijken op de mensen en de enorme ruimte
tussen hen in zien die “normaal” op gelijke hoogte zoveel platter is. Tekenen in ZZT is onderzoeken
en optekenen wat je ziet in dit moment nu. En is het dan zien terwijl je tekent of tekenen terwijl je
ziet?
Wat Zen hier is werd me erg duidelijk; dat was vandaag gewaarzijn van alles wat in je verschijnt,
zowel de kerk van binnen, de beelden, de rillingen van de kou, het zitten op de bank, de woorden
van de priester, het licht door de ramen, de heerlijk warme soep en de vele gedachten die in je
opkomen en weer voorbij gaan.
Dan is ZZT Meditatie. Open zijn en een in beweging met de ander/het andere, ook al staat die/dat
schijnbaar stil. Het gewaarzijn van alles, met al je zintuigen, Steeds weer verrast en wakker zijn.