Voor Arnold Vermeeren (1959) biedt Zen Zien Tekenen waardevolle momenten van aandacht in stilte.  Momenten om even te stoppen met rennen, praten en denken – om vanuit een houding van belangeloze aandacht hartscontact te maken met wat hem omgeeft en dat op te tekenen.

Rond 1994 begon Arnold met het schrijven van haiku, een activiteit waarvoor het bovenstaande even goed geldt. Vijftien jaar lang was hij (via Internet) lid van een haiku-groep in Tokio, waar hij in de leer was bij de Japanse haikulerares Yoko Sugawa. Jaren daarvoor had Frederick Francks boek ‘de Zen van het Zien’ al zijn aandacht getrokken, maar pas in 2010 begon hij met Zen Zien Tekenen, na een weekend-workshop bij Lenie Otten. In de jaren daarna gingen zij regelmatig samen tekenen, waarbij Lenie hem gaandeweg gidste bij het verder ontwikkelen van zijn beoefening.

Zijn jarenlange ervaring met taichi maakte hem er van bewust dat ook het fysiek-lichamelijke van belang is om tot een houding van ontspannen aandacht te komen.

“Ik ervaar Zen Zien Tekenen als een fysieke manier om in stilte de buitenwereld in me op te nemen en die via mijn hart en mijn hand op het papier te laten vloeien.”

“Ik geniet het meest van de momenten waarop ik in stilte en onbekommerd met mijn potlood over het papier kan dansen en ik zo kan tekenen dat het er staat voor ik erover nadenk. Dat ik kan rusten in gewaarzijn, in het pure vertrouwen dat mijn tekenende hand mijn aandacht volgt en ik helemaal kan op gaan in wat ik zie.”